1 stycznia 2022 roku wchodzi w życie obowiązek przyjmowania zapłaty za towary czy usługi „instrumentem płatniczym”, czyli formą elektroniczną zapłaty przez wszystkich przedsiębiorców stosujących kasy fiskalne.
Wynika to z zapisu:
Art. 22.
W ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162) wprowadza się następujące zmiany:
2) po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu:
„Art. 19a. 1. Przedsiębiorca zapewnia możliwość dokonywania zapłaty w każdym miejscu, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie wykonywana, w szczególności w lokalu, poza lokalem przedsiębiorstwa lub w pojeździe wykorzystywanym do świadczenia usług transportu pasażerskiego, przy użyciu instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1907 i 1814).
Z powyższego obowiązku zwolnieni są przedsiębiorcy, którzy nie muszą stosować kas fiskalnych:
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przedsiębiorcy, który nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.10)).
Zgodnie z definicją Ustawy o usługach płatniczych, na którą powołuje się Polski Ład:
instrument płatniczy – zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika i dostawcę zbiór procedur, wykorzystywane przez użytkownika do złożenia zlecenia płatniczego;
Biorąc pod uwagę fakt, że definicja „instrumentu płatniczego” jest bardzo szeroka i obejmuje wszelkie urządzenia czy też procedury umożliwiające płatnikowi złożenie zlecenia płatniczego, spełnienie tego wymogu może być realizowane poprzez zapewnienie przyjmowania płatności np.:
kartą płatniczą (terminal),
przelew elektroniczny,
płatności mobilne,
BLIK,
SkyCach itp.
W Ustawie nie wskazano konkretnych kar za brak zapewnienia możliwości płatności za towary lub usługi „instrumentem płatniczym”. Natomiast przedsiębiorcy niespełniający tego wymogu nie mogą ubiegać się o zwrot podatku VAT wynikający z „szybkiej ścieżki” wprowadzonej w „Polskim Ładzie”